Bu çalışma, Süryanî Araştırmaları alanında büyük önem taşıyan bir konuya; İsa teolojisinin, yani “kristoloji” meselesinin tarihsel süreçte Süryanî geleneğinde nasıl anlaşıldığı ve yorumlandığı sorusuna cevap vermeyi amaçlamaktadır. Mesih’teki tabiatlara ilişkin tartışma ve spekülasyonları içeren bir disiplin olarak kristoloji, tarih boyunca, bilhassa Geç Antikçağ’da Hıristiyanlık dünyasında ve Süryanî geleneğinde muhtelif şekillerde tanımlanmıştır.

Bu çeşitlilik, başka bazı etkenlerle birlikte Süryanî cemaatinin ve kilisesinin bölünmesine yol açmıştır. Dolayısıyla kristoloji meselesi, yalnızca teolojik bir tartışma alanı değil, aynı zamanda Süryanî tarihinin kurumsal, kültürel ve kimliksel dönüşümlerini anlamak bakımından da merkezi bir öneme sahiptir.

Bilimsel bir disiplin olarak “kristoloji”, Türkiye’de henüz çalışılmaya başlanmış bir alandır. Buna karşın Batı dünyasında bu alanda yürütülen çalışmalar bugün artık yeni bir evreye girmiştir.

Ne var ki Hıristiyanlık dünyasında farklı kilise merkezleri arasındaki bilindik “sapkınlık” suçlamaları çerçevesinde, bazı Süryanî kiliselerinin isimlendirilmesine yönelik yanlışlıklar hâlihazırda sürmektedir. Bu bağlamda hâlâ birçok modern araştırmada, örneğin Süryanî Kadim Ortodoks Kilisesi mensupları için “Monofizit” tabirinin, Doğu Kilisesi mensupları için ise “Nesturî” tanımlamasının kullanıldığı görülmektedir.

Geç Antikçağ’da Hıristiyanlar arasında süregiden “sapkınlık” suçlamalarının ve “ötekileştirme” arayışlarının yansıması olan bu tür tanımlamaların bilimsel açıdan sorunlu olduğu ve artık gözden geçirilmesi gerektiği, son dönemde yapılan araştırmalarla ortaya konulmaktadır.

Nitekim elinizdeki çalışma, bu meseleye ilişkin olarak yakın zamanlarda ortaya çıkan yeni paradigmaları Türkçe okuyuculara aktarma amacı da taşımaktadır. Bu yönüyle eser, hem Süryanî kristoloji geleneğinin tarihsel gelişimini hem de bu gelenek etrafında şekillenen modern akademik tartışmaları Türkçe literatüre kazandırmayı hedeflemektedir.