Ermeni halkının Anadolu, Ortadoğu ve Kafkasya coğrafyasındaki varlığının kökeni ve yaşayışı daima önemli bir tarihsel araştırma konusu olmuştur. Bu kadim topluluk, yaşadığı bölgelerde tarih boyunca meydana gelen mücadelelere, istilalara, felaketlere ve değişimlere karşın her defasında dönüşebilmiş; varlığını sürdürmeyi, asırlık yaşanmışlıklardan süzülen geleneklerini, dilini ve kültürünü sonraki nesillere aktarmayı bilmiştir.

Fransa Bilimler Akademisi üyesi tarihçi René Grousset, Ermenilerin Tarihi adlı bu önemli çalışmasında, Ermenilerin MÖ 2000’li yıllara; yani Hurrilere, Urartulara ve Friglere dek uzanan tarihini çeşitli bilimsel varsayımların ışığında inceler. Grousset, bu çalışmasında Ermeni halkının “nasıl kök saldığı ve bu derece geliştiği?” sorusuna cevap arar.

Yazar kitapta, Ermeni halkının günlük yaşayışını, kültürünü, Ermenicenin kökenini, Ermenilerin kurduğu krallıkların, prensliklerin ve beyliklerin tarihini, Ermenilerin Hıristiyanlığı kabulünü ve Ermeni Kilisesi’nin tarihsel gelişimini çok çeşitli kaynaklardan yararlanarak ele alır.

Bu kaynaklar arasında çeşitli dillere ve dönemlere ait sözlü anlatılar, destanlar, Ortaçağ Ermeni, Grek, Arap, Süryani ve Gürcü tarihçilerinin eserleri ile daha sonraki dönemlerde Ermenistan’da ve Batı ülkelerinde yapılan bilimsel araştırmalar yer alır.

Grousset, çalışmasında Ermenilerin tarih boyunca aynı coğrafyayı paylaştığı, siyasi ve kültürel ilişki içinde bulunduğu farklı halkların tarihine de çeşitli açılardan bakar. Bu bağlamda Bizanslılar, Persler, Sasaniler, Araplar, Gürcüler, Süryaniler, Kürtler ve Türkler de eserde ele alınan halklar arasında yer alır.

Ermenilerin Tarihi, bu yönüyle yalnızca Ermeni tarihine değil, aynı zamanda Ermenilerin Anadolu’da yoğun olarak yaşadığı Van, Muş, Kars, Erzurum, Erzincan, Bitlis, Malatya, Diyarbakır, Siirt, Urfa, Antep, Maraş, Antakya, Sivas ve Kayseri gibi kentlerin tarihine de ışık tutan önemli bir çalışma olarak değerlendirilebilir.