Ağlıyorum…

Her anıma bir gözyaşı damlıyor.

Biliyorum, kelimeydi o.

Varlığı yokluğun ellerinden kurtaran kelamdı.

En güzel kudretin kelimesiydi o. Üfledi, âmâ gözler açıldı; dermansız dertler iyileşti; ölüler dirildi.

Kelimemdi o benim. Biricik kelimesiydi annesi Meryem’in.

Vakit akşam… İsa’mın müjdesi kulaklarımda:

“Ben gidiyorum, o gelsin!

Faraklit gelsin Ahyet gelsin!”